و قسمتى از اين نامه است ( در اينكه تكليف آنان كه با آن حضرت بيعت نموده با آنها كه بيعت نكرده يكسان است ) : ( اى معاويه وظيفهء مردم بصره و طلحه و زبير و تو و اهل شام در موضوع بيعت و پيمان بستن با من يكسان است ) 3 زيرا آن يك بيعت است كه ( مهاجرين و انصار را كه اهل حلّ و عقد امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله مى دانيد گرد آمده بر آن اتّفاق نموده‌اند ، و هر بيعتى را كه ايشان بر آن تصميم بگيرند ) رأى و انديشه در آن دو تا نمى شود ، و اختيار ( رأى ديگر ) در آن از سر گرفته نمى گردد ( چنان كه در بارهء خلافت ابو بكر و عمر و عثمان و بيعت با آنها چنين عقيده داريد ، پس حاضر نمى تواند پيمان شكسته ديگرى را اختيار نمايد ، و غائب را نمى رسد آن را نپذيرد ، بنا بر اين ) هر كه پيمان شكسته از آن دست بردارد ( بدين و آئين مسلمانان ) طعن زننده است ( پس بايد با او جنگيد تا به راهى كه بيرون رفته باز گردد ) و هر كه در ( پذيرفتن و نپذيرفتن ) آن تأمّل و انديشه نمايد منافق و دو رو است ( زيرا تأمّل او در ردّ و قبول به عقيده و سابقهء عمل شما مستلزم آنست كه در راه مؤمنين و وجوب پيروى از آن شكّ و ترديد داشته و علاقهء او از روى راستى و درستى نبوده است ، چون اگر علاقهء او از روى حقيقت بود بايستى بدون تأمّل و درنگ آنچه را مؤمنين گرد آمده بر آن اتّفاق نموده‌اند بپذيرد ) .